Manousos Bouloukakis Blog » health

16ος Αγώνας Ανωμάλου Εδάφους Κουδουμα

mboulou — Tue, 23 Mar 2010 11:49:15 +0000

Ο αγώνας διεξάγεται από το “ΔΗΜΟ ΚΟΦΙΝΑ” τη ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ με κύριο διοργανωτή τον υπεύθυνο Αθλητικής Επιτροπής και Αντιδήμαρχο κύριο ΣΤΑΥΡΟ ΞΥΛΟΥΡΗ.

- Ο αγώνας θα διεξαχθεί την Κυριακή 28 Μαρτίου 2010 και ώρα 10:00 το πρωί.
- ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ: ΔΗΜΟΣ ΚΟΦΙΝΑ ΝΟΜΑΡΧΙΑ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
- ΠΕΡΙΟΧΗ: ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΥΔΟΥΜΑ
- ΑΦΕΤΗΡΙΑ: Στέρνες (Η διαδρομή είναι ορεινή και δύσκολη με 9 χλμ. ανηφόρα και 13,5 χλμ. κατηφόρα χωματόδρομος)
- ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ: ΜΟΝΗ ΚΟΥΔΟΥΜΑ

- ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΑΘΛΗΤΩΝ:
1. Ανδρών Γενικής
2. Γυναικών Γενικής
3. Εφήβων (17-19 ετών)
4. Βετεράνων (40-49 ετών)
5. Βετεράνων (50-59 ετών)
6. Βετεράνων (60 ετών και άνω)
7. Βετεράνισσες (50 ετών και άνω)

Το όριο του αγώνα για τους δρομείς είναι 3 ώρες. Για να ισχύουν οι παραπάνω κατηγορίες νικητών πρέπει να συμμετέχουν τουλάχιστον 4 αθλητές(-τριες) σε κάθε κατηγορία.

Στόχος της Αθλητικής Επιτροπής Δήμου Κόφινα είναι να αναπτυχθεί ο αθλητισμός σε Παγκρήτιο και γιατί όχι σε Πανελλήνιο επίπεδο. Οι αθλητές και οι αθλήτριες θα επιδιώξουν με ευγενή άμιλλα και υψηλό αθλητικό φρόνημα να πετύχουν ακόμα καλύτερα αποτελέσματα, ακόμα καλύτερες επιδόσεις, ακόμα υψηλότερους στόχους.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με τον ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟ ΚΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΔΗΜΟΥ ΚΟΦΙΝΑ, ΣΤΑΥΡΟ ΞΥΛΟΥΡΗ στο τηλ. 6937134265

Τηλέφωνο ΔΗΜΟΥ ΚΟΦΙΝΑ: 2893340200

Κατεβάστε την αναλυτική προκήρυξη:
http://www.runningnews.gr/files/prokyrikseis/koudoumas.pdf

Autism seen as asset, not liability, in some jobs

mboulou — Thu, 10 Dec 2009 11:54:59 +0000

Ron Brix, a retired computer systems developer for Wrigley who has Asperger Syndrome, is on the board of Aspiritech, a company that trains high-functioning autistic people to work as testers for software companies. He works on homework for a class on Java programing at his Westmont, Ill., home.

Ron Brix’s longtime job as a computer systems developer for Wrigley, the gum and candy maker, required intense attention to detail, single-minded focus and a willingness to work on something repetitively until perfect.

The secret he credits to his success? Autism.

Brix, age 54, was diagnosed in 2001 with Asperger Syndrome, a form of autism often marked by the exact traits that help make him an ideal employee.

“My career would not have existed at all without the autism,” says Brix.

The developmental condition, which strikes about 1 in 150 U.S. children, is considered a “spectrum disorder” because it affects people in many different ways to varying degrees, from mild social troubles to a severe inability to communicate.

It’s often seen as a heartbreaking diagnosis, but now some revolutionary companies see autism as something else: a resource.

A quiet movement is growing around the globe to help transform the unique attributes of high-functioning autistic adults into sought-after job skills.

In Denmark, the company Specialisterne (the name means “the specialists”), trains people with autism as specially skilled employees who are sent out as hourly consultants to companies to do data entry, assembly work and other jobs that many workers would find tedious and repetitive. Founded in 2004 by businessman Thorkil Sonne, the father of an autistic son, the company has 50 employees, 75 percent of whom are autistic.

In the United States, the non-profit Chicago company Aspiritech recently launched a pilot program to train high-functioning autistics as testers for software development companies. Their first client is mFluent, an iPhone application company near Chicago.

Aspiritech — whose board includes Brix, now retired from Wrigley, and the actor Ed Asner, whose son Charles is autistic — claims those who are autistic have a talent for spotting imperfections, and thrive on predictable, monotonous work.

Brix says his ability to focus on something to the exclusion of everything else gives him an advantage. And Specialisterne says tests show their employees can be up to eight times more accurate at tasks like manual data entry than workers without autism.

“The stuff we do is boring for [others], like going through a program looking at every detail, testing the same function over and over again in different situations, but it doesn’t disturb those of us with autism,” says Thomas Jacobsen, an autistic employee at Specialisterne. “That’s our strength.”

Still, software testing isn’t simply a repetitive exercise, notes Dan Shiovitz of Marchex, a software company in Seattle that specializes in online search and advertising. While traits of “detail focus, willingness to repeat tasks and technical aptitude are ones we look for in testers, testing has a lot of creative work,” he notes. Testers need to be able to figure out possible solutions to problems and be agile enough to change plans at the last minute or deal with sudden new requirements.

Source : http://www.msnbc.msn.com/id/34047713/ns/health-mental_health/

High-Tech κάθοδος στον Άδη

mboulou — Tue, 15 Sep 2009 10:44:08 +0000

Στον χώρο του Νεκρομαντείου στον Αχέροντα, μία ώρα περίπου με αυτοκίνητο βορείως της Πρέβεζας, υπάρχει υπόγεια αίθουσα κατασκευασμένη πριν από 2.400 χρόνια περίπου και όπως έδειξαν οι σχετικές μετρήσεις πρόκειται για έναν εξαιρετικής κατασκευής ανηχοϊκό θάλαμο. Το εκπληκτικό είναι ότι για να καθοριστούν σήμερα οι διαστάσεις μιας τέτοιας αίθουσας, προτού καν χτιστεί, χρησιμοποιούνται πανάκριβα μηχανήματα και υπολογιστικά πακέτα, ενώ τότε βέβαια δεν υπήρχαν όλα αυτά τα εργαλεία. Ακόμη πιο ενδιαφέρον όμως παρουσιάζει ο λόγος για τον οποίο είχε κατασκευαστεί ένας τέτοιος υπόγειος θάλαμος.

Στον 21ο αιώνα δεν υπάρχει λίμνη Αχερουσία, αλλά ούτε κουνούπια και ελονοσία, στη θέση της έχουν δημιουργηθεί κατάφυτοι αγροί, οι τρεις ποταμοί μόλις που διακρίνονται από τον λόφο του ιερού, έχουν φυτευτεί πεύκα και κυπαρίσσια γύρω από τα ερείπια όταν ακόμη γίνονταν οι ανασκαφές, μεταξύ 1958 και 1964, όντας το πρώτο ιερό και μαντείο των θεών του Κάτω Κόσμου που έγινε γνωστό. Μόλις σήμερα όμως έχουμε στα χέρια μας άλλη μια απόδειξη των εκπληκτικών γνώσεων που διέθεταν οι άνθρωποι της εποχής εκείνης. Δύο έλληνες μηχανικοί, ο Βασίλης Ζαφρανάς, ηλεκτρονικός – ηλεκτρολόγος μηχανικός και ο αρχιτέκτονας – σύμβουλος ακουστικής Παναγιώτης Καραμπατζάκης, ξεκίνησαν μια μεγάλη σειρά μετρήσεων για τη διερεύνηση των ακουστικών ιδιοτήτων μιας κατάκλειστης υπόγειας αίθουσας κάτω από το ισόγειο κτίριο με τους κοιτώνες και τις αποθήκες.

Χρησιμοποίησαν έναν φασματικό αναλυτή RTA συνδεδεμένο με ηλεκτρονικό υπολογιστή και τα σήματα για τη μελέτη της ακουστικής συμπεριφοράς του χώρου τα έδινε τελικός ενισχυτής μονομπλόκ και ένα δωδεκάεδρο ηχείο για να διαχέεται ο ήχος όσο το δυνατόν πιο σφαιρικά. Οπως λοιπόν για πρώτη φορά είχε παρατηρήσει μόνο με το αφτί ο Βασίλης Ζαφρανάς και επιβεβαίωσαν τελικά οι μετρήσεις, ο χρόνος αντήχησης στην υπόγεια αυτή αίθουσα είναι ασυνήθιστα χαμηλός σχεδόν για όλη την έκταση των ήχων που πιάνει το ανθρώπινο αφτί, μάλιστα πολύ χαμηλότερος από όσο θα ανέμεναν οι ειδικοί για χώρους αναλόγων διαστάσεων και υλικών. Το υλικό του υπόγειου αυτού χώρου, που απαιτεί το κατέβασμα με μια παλιά σιδερένια σκάλα με δεκαπέντε τουλάχιστον σκαλοπάτια, είναι από πωρόλιθο με πόρους που καταλαμβάνουν περίπου το 10% του όγκου του, ασβεστολιθικής σύστασης και κιτρινωπό (με πυκνότητα 1.730 χιλιογράμμων ανά κυβικό μέτρο).

Το πιο αξιοπρόσεκτο στην αίθουσα, τη λαξευμένη στον βράχο, είναι τα δεκαπέντε πρόσθετα τόξα από το ίδιο υλικό που διατρέχουν την οροφή και φθάνουν, κατά μήκος των τοίχων, ως το έδαφος. Φτιάχνοντας στον υπολογιστή ένα όσο γίνεται πιο πιστό αντίγραφο της αίθουσας με τα χαρακτηριστικά τόξα της, βρίσκουμε ότι σε όγκο είναι περίπου 264 κυβικά μέτρα και η ολική της επιφάνεια εξαιτίας των τόξων αυτών αυξάνεται κατά πολύ φθάνοντας τα 421 τετραγωνικά μέτρα. Οταν λοιπόν διαιρεθεί ο όγκος διά της ολικής επιφανείας παίρνουμε τον αριθμό 0,63 που είναι μικρότερος από τη μονάδα. Στις συνηθισμένες σημερινές κατασκευές αιθουσών ο λόγος αυτός βγαίνει μεγαλύτερος από τη μονάδα και κατά μέσο όρο βρίσκεται κοντά στο 1,35. Για όποιον έχει την εύλογη απορία για το ποια είναι η σημασία αυτής της σχέσης ανάμεσα στον όγκο και στην όσο γίνεται μεγαλύτερη ολική επιφάνεια του κάθε υπό εξέταση χώρου, πρέπει να κάνουμε κάποιες πράξεις ξεκινώντας από τον θεμελιώδη και ακόμη αποδεκτό από τους επιστήμονες της ακουστικής νόμο του Sabine, όπου ο χρόνος αντήχησης συνδέεται με τον όγκο και την επιφάνεια μιας αίθουσας.

Από προσομοιώσεις σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές βγαίνει ότι αν εξασφαλιστεί σε χώρο όπου ισχύει η εξίσωση του Sabine η διαίρεση όγκου με επιφάνεια να δίνει αποτέλεσμα μικρότερο ή κοντά στο 0,5, ο χρόνος αντήχησης θα είναι πολύ μικρός. Ακόμη κι αν τα υλικά κατασκευής της αίθουσας είναι τόσο σκληρά όσο εδώ που έχουμε βράχο και πέτρινα τόξα πολύ κοντά μεταξύ τους. Αν σκεφθούμε λοιπόν ότι μάλλον και το σημερινό, αρκετά ανώμαλο, δάπεδο τότε θα ήταν σκεπασμένο με κάποιο άλλο πιο απορροφητικό υλικό, ενώ υφάσματα στους τοίχους, άχυρο, άμμος, θα είχαν και αυτά τη συμμετοχή τους στην απόσβεση του ήχου, τότε φθάνουμε στο συμπέρασμα ότι σε μια τέτοια αίθουσα οι ήχοι θα είχαν σχεδόν μηδενική αντήχηση. Δηλαδή, αν και βαθιά μέσα στη γη, θα ήταν σαν να ήμαστε σε υπαίθριο χώρο, όπως στην άκρη ενός γκρεμού, όπου οι φωνές μας δεν επιστρέφουν στα αφτιά μας ύστερα από ανάκλαση σε κάποια επιφάνεια!

Η υπόγεια αυτή αίθουσα λοιπόν έκανε στην πραγματικότητα, όπως θα έλεγε κάποιος της ακουστικής, «εξομοίωση ανοικτού χώρου», δηλαδή αν και βρισκόσουν σε έναν περίκλειστο χώρο οι κατασκευαστές είχαν καταφέρει, με χρόνους αντήχησης, μετρημένους σήμερα, από 0,3 ως 0,4 του δευτερολέπτου, να σου δίνεται η εντύπωση ότι γύρω σου είναι το απέραντο κενό. Σε αυτό βοηθούν και τα τόξα, διότι στην οροφή δημιουργούν πολύ σοφά θέσεις-παγίδες όπου φθάνοντας τα ηχητικά κύματα υφίστανται πολλαπλές ανακλάσεις χάνοντας πολλή από την έντασή τους προτού επιστρέψουν και είναι σαν να αιχμαλωτίζονται εκεί για κάποιο διάστημα ώσπου να χάσουν στην πλειοψηφία τους την έντασή τους.

Εκτός όμως και από τις μετρήσεις του χρόνου αντήχησης καταγράφηκαν και οι στάθμες θορύβου βάθους, δηλαδή το τι ακούγεται αν κάποιος μένει τελείως ακίνητος και αφουγκράζεται το τι γίνεται γύρω του. Βρέθηκε λοιπόν μια τιμή κοντά στα 13 decibel όταν σε τεχνητά κατασκευασμένους χώρους έχουμε τουλάχιστον 22 decibel, και αυτά τα 13 decibel μετρήθηκαν σε έναν χώρο όπου υπάρχει τώρα το μόνιμο άνοιγμα της σκάλας καθόδου, όπως και κάποιες οπές προς τα επάνω, απομεινάρια κάποιων αδέξιων ανασκαφών. Αρα στην παλιά εποχή στον χώρο θα βασίλευε ακόμη μεγαλύτερη σιγή.

Οπως παρατηρούν οι δύο μηχανικοί στη σχετική εργασία τους, παρουσιασμένη και στο Συνέδριο Ακουστικής στην Ξάνθη, τον προηγούμενο μήνα: «Η αντίληψη του ανθρώπου για κάποιον δεδομένο χώρο σχηματίζεται κυρίως από δύο αισθήσεις, την όραση και την ακοή. Επικουρικά μπορεί να συμβάλει και η αίσθηση της αφής ή γενικότερα της επαφής με τον χώρο. Οταν η αίσθηση της όρασης απουσιάζει (όπως όταν βρισκόμαστε σε έναν κατασκότεινο χώρο), μοναδικά κριτήρια για την εκτίμηση του χώρου είναι η ακοή και η αφή. Οταν λόγω καθήλωσης σε ένα σημείο κάποιος στερείται και τη δυνατότητα της ψηλάφησης, μένει η ακοή που μέσω αυτής θα ταξινομηθεί ο χώρος σαν ανοικτός ή κλειστός». Στην αρχαία εποχή επικρατούσε η άποψη για τα τρία βασίλεια. Αυτό του πραγματικού κόσμου με βασιλιά τον Δία, εκείνο του υδάτινου κόσμου με δεσπόζουσα μορφή αυτή του Ποσειδώνα και τέλος το βασίλειο του Κάτω Κόσμου με κυρίαρχο τον Αδη. Ο υπόγειος αυτός κόσμος θεωρούνταν ότι ήταν περίπου σαν τον πραγματικό σε σχέση με τις αισθήσεις μας.

Στο κλασικό «Εγχειρίδιο Ακουστικής» του Α. Everest από το 1998 αναφέρεται ότι αν μείνει για ώρα κάποιος μέσα σε έναν ανηχοϊκό θάλαμο τότε «η σιωπή ύστερα από μισή ώρα αρχίζει να πιέζει. Ανακαλύπτονται νέοι ήχοι που προέρχονται από το ίδιο μας το σώμα. Στην αρχή το δυνατό χτύπημα της καρδιάς μας που συνέρχεται από τη νέα κατάσταση. Περνά μία ώρα, ακούγεται το αίμα μέσα στις φλέβες μας. Τέλος αν τα αφτιά μας είναι λίγο τεντωμένα η υπομονή μας ανταμείβεται από έναν παράξενο σφυριχτό ήχο. Τι είναι αυτό; Είναι ο ήχος των σωματιδίων του αέρα που χτυπούν στα τύμπανά μας. Η κίνηση των τυμπάνων, που είναι αποτέλεσμα αυτού του σφυριχτού ήχου, είναι απίστευτα μικρή, μόνο το ένα εκατοστό του εκατομμυριοστού του εκατοστού του μέτρου ή το ένα δέκατο της διαμέτρου του υδρογόνου».

Στον χώρο του νεκρομαντείου βρέθηκαν εκτός από τους σπόρους και τα καμένα κόκαλα των διαφόρων ζώων που προσφέρθηκαν, κάποια σπαράγματα μηχανισμών ανεβάσματος και κατεβάσματος αντικειμένων με τη βοήθεια τροχαλιών και ένα πιθάρι-λουτήριο για το πλύσιμο των χεριών. Ο άνθρωπος που κατέβαινε «κάτω» άκουγε από τον ιερέα-οδηγό θαυμαστές διηγήσεις, ακατάληπτες δεήσεις, έκανε λουτρό για να μην τον βλάψει η επαφή με τους νεκρούς, έριχνε προς τα δεξιά του σε έναν λιθοσωρό τη δική του αποτρόπαια πέτρα και έπλενε τα χέρια του στο μεγάλο πιθάρι που σώζεται ακόμη. Μετά έμπαινε στο βόρειο δωμάτιο για την τελική προετοιμασία.

Στον χώρο του νεκρομαντείου σήμερα ο επισκέπτης μπορεί να συναντήσει και τον κ. Σπύρο Ράπτη, έναν άνθρωπο δεμένο με τον χώρο, πρόθυμο να δώσει όσες πληροφορίες μπορεί να ξέρουμε σήμερα σχετικά με το τι γινόταν εκεί μέσα τότε. Πέρα λοιπόν από την πιο απλή εκδοχή που είναι ότι οι ιερείς είχαν στήσει εκεί μια προσοδοφόρα επιχείρηση εξαπάτησης αφελών που πίστευαν ότι από εκεί, από τον πιο κοντινό στις πύλες του Αδη χώρο, θα μπορούσαν να επικοινωνήσουν με τους χαμένους για πάντα αγαπημένους τους κατεβαίνοντας στην ανηχοϊκή κρύπτη, την κατάλληλα διακοσμημένη και εξοπλισμένη με τους μηχανισμούς ανεβάσματος και κατεβάσματος διαφόρων ειδώλων, ενώ οι ιερείς κυκλοφορούσαν ανάμεσα σε διπλούς τοίχους κάνοντας διάφορα σαν να ήταν πρόγονοι του «μάγου» Ντέιβιντ Κόπερφιλντ, ο κύριος Ράπτης προσφέρει και μια πιο αξιοπρεπή για τους ανθρώπους εκείνης της εποχής εκδοχή.

Μπορεί, λέει, κάποιοι να έφθαναν ως εκεί για να συναντήσουν τους αποβιώσαντες δικούς τους αλλά και άλλοι έφθαναν εκεί με σκοπό να μυηθούν σε διάφορα μυστήρια μέσα από διάφορες τελετές, όπου και η υπόγεια αίθουσα έπαιζε τον ρόλο της. Αλλωστε ακόμη και σήμερα καταφθάνουν στον χώρο ομάδες με σκοπό όχι μόνο να τον δουν αλλά και να κάνουν κάποιες δικές τους τελετές μύησης. Ο χώρος, αν και γυμνός τελείως σήμερα, ασκεί παρ’ όλα αυτά μια γοητεία σε ανθρώπους πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους. Οσο κι αν σε πρώτη προσέγγιση η σκέψη της παρουσίας ηλεκτρονικών μηχανημάτων σε έναν χώρο λατρείας μάς κάνει να νιώθουμε λίγο άβολα, πρέπει να ομολογήσουμε ότι η παρατηρητικότητα και οι μετρήσεις των δύο ελλήνων μηχανικών, που με επιμονή ασχολήθηκαν με το θέμα για αρκετό καιρό, μας αποκάλυψαν κάτι σημαντικό. Οτι κοντά στις γνώσεις των αρχαίων που αποκαλύπτονται χάρη στη θαυμαστή κατασκευή του Μηχανισμού των Αντικυθήρων, στον μοναδικό τρόπο δόμησης του Παρθενώνα ή στην καταπληκτική αρχιτεκτονική των θεάτρων, μπορούμε να προσθέσουμε και γνώσεις ακουστικής που σήμερα εμείς μόνο με τη βοήθεια προχωρημένων μηχανημάτων τις προσεγγίζουμε.

Το ΒΗΜΑ, 16/11/2008 , Σελ.: H04
Κωδικός άρθρου: B15512H041
ID: 298350

The 10 smartphones with the highest radiation

mboulou — Tue, 15 Sep 2009 10:33:52 +0000

T-Mobile MyTouch 3G (1.55 W/kg)
Blackberry Curve 8330 (1.54 W/kg)
Palm Treo 600 (1.53 W/kg)
T-Mobile Shadow (1.53 W/kg)
Palm Treo 650 (1.51 W/kg)
Blackberry Curve 8300 (1.51 W/kg)
Blackberry Bold 9000 (1.51 W/kg)
Sony Ericsson P910a (1.50 W/kg)
HTC SMT 5800 (1.49 W/kg)
BlackBerry Pearl 8120/8130 (1.48 W/kg)

The 10 smartphones with lowest radiation

Nokia 9300i (0.21 W/kg)
Nokia 7710 (0.22 W/kg)
T-Mobile MDA Wiza200 (0.28 W/kg)
Samsung Impression SGH-a877 (0.35 W/kg)
Nokia 9300 (0.44 W/kg)
Samsung Propel Pro SGH-i627 (0.47 W/kg)
Samsung Gravity SGH-t459 (0.49 W/kg)
BlackBerry Storm 9530 (0.57 W/kg)
Nokia E90 (0.59 W/kg)
Nokia N96 (0.68 W/kg)

Other notables, from lowest to highest

HTC Touch Pro (0.91 W/kg)
Palm Pre (0.92 W/kg)
iPhone (0.97 W/kg)
Samsung JACK i637 (1.04 W/kg)
T-Mobile’s Google G1 (1.11 W/kg)
Blackberry Pearl Flip 8220 (1.14 W/kg)
iPhone 3GS (1.19 W/kg)
Samsung BlackJack II SGH-i617 (1.20 W/kg)
Motorola MOTO Q 9m (1.30 W/kg)
iPhone 3G (1.39 W/kg)
BlackBerry Tour 9630 (unknown)